PRZEGLĄD
ORZECZEŃ EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU PRAW CZŁOWIEKA
W SPRAWACH POLSKICH
październik - grudzień 2010 roku

Październik 2010 roku

W październiku 2010 roku Trybunał wydał 17 wyroków w sprawach przeciwko Polsce.
Pięć spraw dotyczyło zarzutu naruszenia art. 5 ust. 3 Konwencji (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego).
W  trzech wyrokach wydanych w dniu  5 października 2010 roku: Hartman przeciwko Polsce (skarga nr 20342/07), Bator przeciwko Polsce (skarga nr 6544/08) oraz Kowaleńko przeciwko Polsce (skarga nr 26144/05), Trybunał nie stwierdził naruszenia art. 5 ust. 3 Konwencji, w związku długością stosowania tymczasowego aresztowania. Trybunał zauważył, że okresy stosowania tego środka zapobiegawczego w sprawach tych nie przekroczyły rozsądnych granic (efektywny okres tymczasowego aresztowania podlegający ocenie Trybunału wynosił odpowiednio: w sprawie Hartman – rok i cztery miesiące, w sprawie Bator, dotyczącej przestępczości zorganizowanej – dwa lata i cztery miesiące, natomiast w sprawie Kowaleńko, również odnoszącej się do zorganizowanej grupy przestępczej – 2 lata, 7 miesięcy i czternaście dni). W sprawie Kowaleńko Trybunał uznał, iż postępowanie cechował znaczny stopień skomplikowania, zważywszy na liczbę oskarżonych, zakres materiału dowodowego, jak również konieczność stosowania specjalnych środków, w sprawie dotyczącej zorganizowanej przestępczości. Pomimo tego terminy rozprawy odbywały się regularnie, w krótkich odstępach czasu, a władze krajowe wykazały szczególną staranność w sposobie prowadzenia postępowania. Długość postępowania przygotowawczego oraz jurysdykcyjnego była więc uzasadniona wyjątkowym stopniem skomplikowania sprawy i dlatego też w sprawie nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 3 Konwencji. Trybunał badał dodatkowo kwestię zarzucanej przez skarżącego nadmiernej długości postępowania w kontekście standardu wynikającego z art. 6 ust. 1 Konwencji i również w tym zakresie nie stwierdził naruszenia.
Natomiast w dwóch wyrokach wydanych w dniu 12 października 2010 roku, w sprawach Jasari przeciwko Polsce (skarga nr 17888/07) oraz Polański przeciwko Polsce (skarga nr 42146/07), Trybunał stwierdził naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji. W obu sprawach Trybunał wskazał, że uzasadnienia postanowień o przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania ograniczały się do powtórzenia przyczyn powoływanych na wstępnym etapie postępowania, bez wyjaśnienia ich znaczenia dla dalszego pozbawienia skarżących wolności. Nawet biorąc pod uwagę, że sądy musiały zmierzyć się tu ze szczególnie trudnym zadaniem prowadzenia postępowań w sprawach dotyczących przestępczości zorganizowanej, Trybunał stwierdził, że przyczyny wskazane przez władze krajowe nie były w stanie uzasadnić ogólnej długości pozbawienia skarżących wolności. Przy tego rodzaju okolicznościach brak było konieczności badania, czy postępowanie było prowadzone z należytą starannością.
Dziewięć spraw dotyczyło zarzucanego naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji (prawo do rzetelnego procesu sądowego).
W sprawach: Kramarz przeciwko Polsce (skarga nr 34851/07) – wyrok z 5 października 2010 roku oraz Kocurek przeciwko Polsce (skarga nr 20520/08) - wyrok z dnia 26 października 2010 roku, Trybunał  stwierdził naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji w zakresie dotyczącym pozbawienia prawa dostępu do sądu. 
Trybunał zakwestionował stosunek krajowych sądów cywilny do sposobu ustalania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Fakt, iż doręczenie zawiadomienia o stwierdzeniu przez pełnomocnika z urzędu braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej nie prowadzi do rozpoczęcia biegu terminu do jej wniesienia  został uznany przez Trybunał za niezgodny ze standardami konwencyjnymi, poza przypadkiem, gdy zawiadomienie takie zostało dokonane na długo przed upływem tego terminu. Prowadzi to do sytuacji niepewności po stronie osoby korzystającej z pomocy prawnej przyznanej z urzędu co do tego, czy po odmowie sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika z urzędu, będzie ona miała jeszcze jakąkolwiek możliwość brania dalszego udziału w postępowaniu. Trybunał wskazał, że ów stan niepewności jest wystarczający do stwierdzenia naruszenia prawa skarżącego do sądu w związku z brakiem jasnych zasad dotyczących konsekwencji odmowy przez pełnomocnika z urzędu sporządzenia skargi kasacyjnej po upływie terminu do jej wniesienia.
W dwóch wyrokach z dnia 5 października 2010 roku, wydanych w sprawach: Szparag przeciwko Polsce (17656/06) oraz Urbanowicz przeciwko Polsce (40459/05), Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3 (c) Konwencji. Trybunał zauważył, że w przypadku powiadomienia sądu II instancji o odmowie sporządzenia kasacji przez obrońcę z wyboru, właściwym i zgodnym z zasada rzetelnego procesu, jest, by sąd odwoławczy wskazał osobie zainteresowanej, jakie kolejne kroki o charakterze proceduralnym może ona przedsięwziąć (pouczenie o tym, że termin do wniesienia kasacji rozpoczyna swój bieg od momentu doręczenia zawiadomienia o odmowie sporządzenia kasacji).  Wymóg ten w sprawach tych nie został spełniony, skutkując tym, iż dostęp skarżących do Sądu Najwyższego nie został zabezpieczony w sposób konkretny i efektywny.
W dwóch sprawach Trybunał nie stwierdził naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji, pomimo formułowanego przez skarżących zarzutu ograniczenia ich prawa dostępu do Sądu Najwyższego.
W sprawie Balcer przeciwko Polsce (skarga nr 19236/07), wyrok z dnia 5 października 2010 roku, Trybunał uznał, iż skarżąca nie wykazała się starannością, jakiej należy oczekiwać od strony postępowania cywilnego, składając wniosek o przyznanie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej na dziewięć dni przed upływem terminu do jej wniesienia, nie uzasadniając przy tym opóźnienia jakimikolwiek szczególnymi okolicznościami. 
Z kolei w sprawie Staniszewski przeciwko Polsce (skarga nr 28157/08), wyrok z dnia 5 października 2010 roku, Trybunał uznał, iż wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu został złożony przez skarżącego na pięć dni przed upływem sześćdziesięciodniowego terminu, również bez przywołania jakichkolwiek faktów uzasadniających tak późne jego wniesienie.
Ponadto, w trzech sprawach: Florczyk i inni przeciwko Polsce (skarga nr 30030/06), Mikołaj Piotrowski przeciwko Polsce (skarga nr 15910/08) i Uzarowicz przeciwko Polsce (skarga nr 24523/08), w wyrokach wydanych w dniu 12 października 2010 roku, Trybunał stwierdził naruszenie standardów wynikających z art. 6 ust 1 Konwencji,  w związku z nadmierna długością postępowania administracyjnego. 
Trzy sprawy dotyczyły naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego): Hinczewski przeciwko Polsce (skarga nr 34907/05), Przyjemski przeciwko Polsce (skarga nr 6820/07), wyroki z dnia 5 października 2010 roku oraz Bereza przeciwko Polsce (skarga nr 42332/06), wyrok z dnia 19 października 2010 roku,  w których  Trybunał stwierdził naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji, w związku z cenzurą korespondencji osób pozbawionych wolności, wskazując, iż we wszystkich trzech przypadkach, cenzura taka była niezgodna z prawem wewnętrznym, a zatem nie była uzasadniona przez prawo, jak wymaga tego ust. 2 art. 8 Konwencji.

Listopad 2010 roku

W listopadzie 2010 roku Trybunał wydał 7 wyroków w sprawach przeciwko Polsce.
W wyroku z dnia 9 listopada 2010 roku, wydanym w sprawie Grzegorz Baranowski przeciwko Polsce (skarga nr 40153/09), Trybunał stwierdził naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji w związku z nadmierną długością stosowanego wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Okres pozbawienia wolności brany pod uwagę przez Trybunał z punktu widzenia zgodności jego długości ze standardem przewidzianym w art. 5 ust. 3 Konwencji wynosił 3 lata i 3 miesiące. Nawet biorąc pod uwagę fakt, że sądy w sprawie tej musiały zmierzyć się z trudnym zadaniem prowadzenia postępowania w sprawie przestępczości zorganizowanej, przyczyny wskazane przez władze krajowe (poważny charakter czynów zarzucanych skarżącemu oraz potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania) nie stanowiły wystarczającego uzasadnienia łącznej długości stosowania wobec skarżącego tymczasowego aresztowania.
Z kolei w wyroku z dnia 30 listopada 2010 roku, wydanym w sprawie Jończyk przeciwko Polsce (skarga nr 19789/08), Trybunał badał zarzut naruszenia art. 5 ust 1 Konwencji. W sprawie tej skarżący wskazywał iż, pomimo choroby psychicznej  był bezprawnie przetrzymywany w areszcie tymczasowym oczekując na transfer do szpitala psychiatrycznego. Wprawdzie Trybunał zaakceptował argument Rządu co do tego, iż nierealistycznym byłoby oczekiwanie, iż miejsce w szpitalu psychiatrycznym jest natychmiast dostępne, jednakże zwrócił uwagę, że należy zachować należytą równowagę pomiędzy konkurującymi ze sobą interesami. Trybunał zauważył, że opóźnienie w przyjęciu do szpitala psychiatrycznego, a tym samym rozpoczęcia leczenia, wynikało z faktu, że skarżący odwołał się od ostatecznej decyzji dotyczącej określenia szpitala psychiatrycznego, w którym miał być hospitalizowany. W konsekwencji Trybunał stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy opóźnienie w przyjęciu skarżącego do szpitala, nie było nadmierne i nie doszło do naruszenia postanowień Konwencji.
Cztery sprawy dotyczyły naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji (prawo do rzetelnego procesu sądowego), przy czym trzy z nich odnosiły się do problematyki długości trwania postępowań sądowych.  
W wyroku wydanym w dniu 9 listopada 2010 roku w sprawie Antczak przeciwko Polsce (skarga nr 3360/09) Trybunał stwierdził, iż w sprawie skarżącego, przeciwko któremu przez pięć lat prowadzone jest postępowanie karne w jednej instancji, pomimo jej skomplikowanego charakteru (przestępczość zorganizowana, znaczna liczba zarzutów, duża liczba świadków) doszło do naruszenia art. 6 ust 1 Konwencji w związku z nadmierną długością postępowania. 
Również w orzeczeniu wydanym w tym samym dniu w sprawie Krystyna Misiak i Jan Misiak przeciwko Polsce (skarga nr 31193/04), Trybunał uznał, iż postępowanie o dział spadku i zniesienie współwłasności trwające 17 lat i pięć miesięcy w jednej instancji (okres brany pod uwagę nie obejmuje całego czasu trwania postępowania – od 20 stycznia 1980 roku, lecz jedynie okres podlegający jurysdykcji Trybunału ratione temporis - od 1 maja 1993 roku) narusza standard rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie określony w art. 6 ust. 1 Konwencji. Nawet, jeśli część opóźnień była spowodowana przez skarżących, nie przyczynili się oni w sposób znaczący do ogólnego czasu trwania postępowania.  
Podobnie w sprawie Cichocki przeciwko Polsce (skarga nr 40748/09), wyrok z dnia 30 listopada 2010 roku, Trybunał stwierdził, że Rząd nie przedstawił żadnych faktów ani argumentów będących w stanie przekonać go, że w sprawie o dział spadku, która toczy się już ponad 16 lat w jednej instancji nie doszło do przewlekłości postępowania i stwierdził naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji.
W wyroku wydanym w dniu 30 listopada 2010 roku w sprawie Henryk Urban i Ryszard Urban przeciwko Polsce (skarga nr 23614/08) Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 ust 1 Konwencji w związku z wykonywaniem funkcji orzeczniczych przez asesorów sądowych uznając jednocześnie, że stwierdzenie naruszenia stanowi samo w sobie wystarczające zadośćuczynienie żądaniom skarżących. Trybunał w szczególności podkreślił, iż asesor sądowy w sprawie tej nie był niezawisły, co jest wymagane art. 6 ust. 1 Konwencji, a powodem takiego stanu rzeczy była możliwość zwolnienia go w każdym momencie w czasie trwania kadencji przez Ministra Sprawiedliwości oraz że nie istniały wystarczające gwarancje chroniące go przed arbitralnym wykonywaniem tego prawa przez władzę wykonawczą. Nie było przy tym konieczne badanie innych aspektów statusu asesorów sądowych, jako, że sama możliwość ich zwolnienia przez egzekutywę pozwala na zakwestionowanie przymiotu niezawisłości. Trybunał zaznaczył także, że w świetle powodów leżących u podstawy stwierdzonego naruszenia, mając na względzie zasadę bezpieczeństwa prawnego, brak jest podstaw nakazania przez Trybunał wznowienia postępowań w sprawach skarżących.
Jedna sprawa - Serghides przeciwko Polsce (skarga nr 31515/04), wyrok z dnia 2 listopada 2010 roku, odnosiła się do zarzucanego naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji (prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego) w zakresie prawa do poszanowania życia rodzinnego. Skarżący - obywatel Wielkiej Brytanii – zarzucił w szczególności naruszenie jego prawa do poszanowania życia rodzinnego z powodu przewlekłości postępowań prowadzonych w związku ze złożonym przez niego wnioskiem w trybie Konwencji haskiej dotyczącej cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę. Z powodu opóźnień w toku postępowania jego więzi emocjonalnej z dzieckiem osłabiły się i stanowiło to podstawę decyzji odmownej co do powrotu dziecka do Wielkiej Brytanii. Trybunał stwierdził, że postępowania sądowego trwało łącznie około trzy i pół roku. Rozprawy odbywały się regularnie, nie można mówić o znaczącej bezczynności po stronie władz polskich, a na merytoryczny wynik postępowanie nie miało wpływu zachowanie władz krajowych. Trybunał uznał więc, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji. 

Grudzień 2010 roku

W grudniu 2010 roku Trybunał wydał 13 wyroków w sprawach przeciwko Polsce. 
Dwa orzeczenia dotyczyły zarzucanego naruszenia art. 5 Konwencji (prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego).
W sprawie Piotr Nowak przeciwko Polsce (skarga nr  7337/05), wyrok z dnia 
7 grudnia 2010 roku, skarżący zarzucił naruszenie art. 5 ust. 3 Konwencji twierdząc, że po zatrzymaniu nie został bezzwłocznie postawiony przed sędzią. Trybunał zauważył, że artykuł 5 ust. 3 Konwencji nie przewiduje żadnych odstępstw od wymogu, że osobie zatrzymanej lub aresztowanej pod zarzutem popełnienia przestępstwa należy zapewnić sądową ochronę jej praw. Kontrola sądowa musi spełniać wymóg niezwłoczności i być automatyczna. W niniejszej sprawie Trybunał zauważył, że Sąd Rejonowy w Szczecinie wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu skarżącego 12 lutego 2004 roku, wskazując, ze skarżący winien  być pozbawiony wolności przez trzy miesiące od dnia zatrzymania, w związku z niestosowaniem się do wezwań. Skarżący został zatrzymany 24 stycznia 2005 roku przez Straż Graniczną i został pozbawiony wolności na podstawie tego orzeczenia. W tego rodzaju okolicznościach, gdy skarżący został zatrzymany na podstawie postanowienia wydanego pod jego nieobecność, prawo krajowe nie zapewnia zainicjowania procedury automatycznej kontroli tego rodzaju decyzji, pozostawiając to inicjatywie osoby pozbawionej wolności. Trybunał zauważył, że art. 5 ust. 3 Konwencji nie przewiduje wyjątków od wymogu, zgodnie z którym osoba zatrzymana, czy pozbawiona wolności powinna być niezwłocznie postawiona przed sędzią lub innym urzędnikiem sądowym. Odmienna konkluzja byłaby sprzeczna z jasnym brzmieniem tego postanowienia. W konsekwencji, w okolicznościach sprawy, Trybunał stwierdził naruszenie art. 5 ust 3 Konwencji.
W wyroku wydanym w dniu 21 grudnia 2010 roku w sprawie Witek przeciwko Polsce (skarga nr 13453/07), Trybunał stwierdził naruszenie art. 5 ust 1 oraz art. 5 ust. 4 Konwencji. W niniejszej sprawie skarżąca, po umorzeniu wobec niej postępowania z uwagi na niepoczytalność i orzeczeniu środka zabezpieczającego 18 października 2001 roku, przez pięć lat pozostawała w ukryciu. Jej zatrzymanie i osadzenie w szpitalu psychiatrycznym w czerwcu 2006 roku opierało się na opiniach biegłych z roku 1999 i 2000. Dopiero 7 września 2006 roku dopuszczono nowy dowód z opinii biegłych, dostarczonej do sądu 7 listopada 2006 roku, zaś biegli zostali przesłuchani na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 roku. Wprawdzie Trybunał zaakceptował konieczność wystąpienia pewnego opóźnienia w sporządzeniu nowej opinii, jednakże, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, sąd nie zarządził sporządzenia opinii wystarczająco szybko (3 miesiące po umieszczeniu skarżącej w szpitalu). Dlatego też Trybunał uznał, że nie zostało w sposób wystarczający wykazane, że stan psychiczny skarżącej wymagał jej umieszczenia w szpitalu psychiatrycznym w okresie od 19 czerwca 2006 roku do 11 stycznia 2007 roku. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 Konwencji. Z kolei naruszenia art. 5 ust. 4 Konwencji Trybunał doszukał się w zwłoce w rozpoznaniu zażaleń wniesionych przez skarżącą i jej obrońcę  na postanowienie o dalszym stosowaniu środka zabezpieczającego. W ocenie Trybunału wprawdzie okres 30 dni może nie wydawać się tu nadmiernie długi, jednakże w grę nie wchodziło rozważenie skomplikowanych okoliczności, czy też uzyskanie dodatkowych dowodów z opinii biegłych.
W wyroku z dnia 21 grudnia 2010 roku, wydanym w sprawie Gajewski przeciwko Polsce (skarga nr 27225/05), Trybunał stwierdził naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji w kontekście naruszenia bezstronności sądu w sytuacji, w której ten sam sędzia, w toku postępowania upadłościowego, zajął stanowisko w przedmiocie wynagrodzenia skarżącego, który był syndykiem masy upadłości, a następnie zasiadał w składzie orzekającym sądu wydającego decyzję co do tego wynagrodzenia. Fakt, że sędzia-komisarz wcześniej złożyła przedstawienie dotyczące między innymi wysokości wynagrodzenia skarżącego może skutkować tym, iż nie była ona wolna od uprzednio przyjętego stosunku do sprawy.
Z kolei w pięciu sprawach Trybunał orzekł naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji (prawo do rzetelnego procesu sądowego) z uwagi na nadmierną długość postępowania.
W sprawie Klik przeciwko Polsce (skarga nr 39836/09), w wyroku z dnia 7 grudnia 2010 roku, Trybunał uznał, że w postępowaniu o zapłatę przeciwko Skarbowi Państwa, trwającym łącznie 11 lat i 7 miesięcy w dwóch instancjach, doszło do przewlekłości. Trybunał przyznał, że postępowanie dotyczyło sprawy o pewnym stopniu skomplikowania, wymagającej skorzystania z opinii biegłych, tym nie mniej skomplikowanie sprawy nie może stanowić uzasadnienia ogólnej jego długości. Poza tym, pomimo trudności w uzyskaniu satysfakcjonującej opinii biegłego, praca biegłych jest nadzorowana przez sędziego, który pozostaje odpowiedzialny za przygotowanie i sprawne prowadzenie postępowania. To również do sądu należała ocena znaczenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów dla rozstrzygnięcia sprawy, a składanie przez skarżącego kolejnych wniosków dowodowych nie zwalnia sądu z obowiązku sprawnego procedowania. Wprawdzie Trybunał uznał, że skarżący przyczynił się przedłużenia postępowania zmieniając treść żądania dziewięć razy, jednakże nie zmieniło to jego ogólnej oceny co do nadmiernej jego długości. 
Także w sprawie Iwankiewicz przeciwko Polsce (skarga nr 6433/09), w wyroku z dnia 7 grudnia 2010 roku, Trybunał uznał, iż postępowanie dotyczące działu spadku, które trwa 13 lat i 10 miesięcy w jednej instancji nie jest zgodne ze standardem rozsądnego terminu, określonym w art. 6 ust. 1 Konwencji.
Wyroki wydane w trzech innych sprawach: Głowacka i Królicka przeciwko Polsce (skarga nr 1730/08) - wyrok z dnia 7 grudnia 2010 roku, Kosińska przeciwko Polsce (skarga nr 42797/06) - wyrok z dnia 14 grudnia 2010 roku oraz Zjednoczone Browary Warszawskie Haberbusch i Schiele S.A. przeciwko Polsce (skarga nr 35965/03) – wyrok również z dnia 14 grudnia 2010 roku, dotyczyły nadmiernej długości postępowania administracyjnego (które trwało, odpowiednio, 14 lat i 8 miesięcy, 15 lat i 3 miesiące, 17 lat). Trybunał stwierdził w nich naruszenie art. 6 ust. 1 Konwencji. 
W jednej sprawie Trybunał orzekł naruszenie art. 8 ust. 1 Konwencji (prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego): Nurzyński przeciwko Polsce (skarga nr 46859/06), wyrok z dnia 21 grudnia 2010 roku Trybunał stwierdził, że odmowa przyznaniu skarżącemu prawa do widzeń z rodziną podczas pobytu w areszcie stanowiła naruszenie art. 8 ust. 1 Konwencji. Trybunał uznał bowiem, że odmowa wyrażenia zgody na widzenie skarżącego z członkami rodziny, podczas jego pozbawienia wolności, była niezgodna z prawem. Art. 217 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, zakwestionowany przez Trybunał konstytucyjny w wyroku z 2 lipca 2009 roku, nie wskazywał z dostateczną jasnością zakresu wykonywania władzy dyskrecjonalnej przysługującej stosownym władzom w zakresie ograniczania wizyt.
Jedna sprawa: Jakóbski przeciwko Polsce (skarga nr 18429/06), wyrok z dnia 7 grudnia 2010 roku, dotyczyła naruszenia art. 9 Konwencji (wolność myśli, sumienia i religii). Skarżący zarzucił, iż administracja zakładu karnego odmawiając dostarczenia mu diety bezmięsnej zgodnej z religijnymi nakazami, naruszyła jego prawo do uzewnętrzniania zasad religii buddyjskiej, chronione art. 9 Konwencji. Trybunał doszedł do konkluzji, iż w istocie w sprawie tej doszło do naruszenia art. 9 ust. 1 Konwencji, bowiem władze krajowe nie zachowały należytej równowagi pomiędzy interesami władz więziennych i skarżącego. Posiłki, o których dostarczenie prosił skarżący, bez zawartości mięsa, nie musiały być przygotowane, ugotowane, jak również podane w specjalny sposób, nie wymagały również wykorzystania specjalnych produktów.  Skarżącemu nie zaproponowano diety alternatywnej, nie konsultowano również z Misją Buddyjską kwestii odpowiedniej diety. Trybunału nie przekonał argument strony rządowej co do tego, iż zapewnienie skarżącemu diety wegetariańskiej doprowadziłoby do zakłócenia w zarządzaniu zakładem karnym, czy tez pogorszeniem się jakości posiłków serwowanych innym osadzonym.
W jednej sprawie Tarnawczyk przeciwko Polsce (skarga nr 27480/02), wyrok z dnia 7 grudnia 2010 roku, Trybunał orzekł naruszenie art. 1 Protokołu nr 1 Konwencji (ochrona własności) w sprawie, w której skarżąca zarzuciła, że jej prawo do poszanowania mienia zostało naruszone, bowiem grunt, którego jest właścicielem został przeznaczony do wywłaszczenia w bliżej nieokreślonej przyszłości, a jej wysiłki celem uzyskania odszkodowania za tego rodzaju ograniczenie okazały się nieskuteczne.